Je laptop, je iPhone, je Xbox, doorlopend smeken ze in woord, beeld en geluid om aandacht: ‘10 new email-messages. Check?’, ’912 new RSS-items. Open?’, ‘Battery low. Charge?’, ‘6 new Twitter-contacts. Accept?’, ‘New update available. Download?’, ‘Your GPS location has changed. Refresh?’, ‘HPotter wants to play WoW with you. Agree?’.

Kortom, vele en nimmer aflatende prikkels zorgen er voor dat de aandachtsspanne van de mens steeds maar korter en korter wordt. Hoe het bij u zit weet ik niet, maar ik persoonlijk ervaar intussen de gevolgen aan den lijve.

Bij congressen kan ik met moeite langer dan vijf minuten mijn aandacht bij de spreker houden en in gesprek met collega’s houd ik altijd met één oog mijn beeldscherm in de gaten. Kranten en tijdschriften blader ik alleen snel even door, boeken lezen lukt me alleen nog tijdens vakanties. Blogs en webpagina’s met meer dan twee alinea’s tekst sla ik bijna routinematig over. Belangrijke rapporten en notities stuur ik soms nog wel naar de printer, maar eigenlijk is het zonde van het papier, want de tijd om het te lezen gun ik mezelf niet. Bij het schrijven van deze tekst werd ik minstens 20 keer afgeleid door m’n Tweetdeck-notifier, 4 keer door die van Outlook en 1 keer door een telefoontje (gelukkig hadden veel collega’s vakantie).

En jazeker, de GTD (Getting Things Done) technieken ken ik, sommige pas ik zelfs ook toe, maar de realiteit is altijd weerbarstiger. Proberen te breken met ingesleten patronen is nooit eenvoudig. Zeker niet voor iemand als ik, die graag op de eerste golf van de alsmaar versnellende informatiestroom balanceert. Het probleem is echter dat onder die eerste hoge golf vrijwel altijd een diepere laag zit die veel complexer is om te doorgronden. Juist daarvoor is een langere aandachtsspanne nodig en die ben ik langzaam maar zeker kwijtgeraakt. Dat dacht ik tenminste, tot voor kort. Want tijdens een doorsnee avondje zappen/browsen/mailen/twitteren/msn’en las ik op Twitter dit bericht:

mediawijsheid: Vanavond ned3 20.30u Uur van de Wolf RIP: a Remix Manifesto over auteursrechten en de ripcultuur. Officiële website www.ripremix.com

Het was op dat moment 20.29 uur. Hoewel auteursrecht nu niet meteen mijn ‘ding’ is, sprak de beschrijving me wel aan. Ik besloot het even aan te zien en schakelde over naar Nederland 3.

Vanaf dat moment bestond de wereld om me heen niet meer. Van begin tot einde heb ik alle beelden geregistreerd, alle muziek, alle interviews en dialogen als een spons opgezogen. Gegrepen werd ik door het onderwerp, door de opbouwende verhaallijn, de actualiteit ervan, door de achterliggende boodschap. Voor het eerst in hele lange tijd was ik eindelijk weer eens voor 100% aan de buis gekluisterd.

Na afloop ben ik direct enthousiast gaan kijken op www.ripremix.com en ik werd niet teleurgesteld. Integendeel, ‘RIP: A Remix Manifesto’ is in alle aspecten een remix tussen oude en nieuwe media. De documentaire zelf geeft stof tot nadenken, de aanvullende online informatie biedt volop ruimte voor verdere verdieping en gebruikersparticipatie. Wie dat wil kan eigen content uploaden en laten toevoegen aan een volgende versie van de documentaire. Bovendien wordt met behulp van social media de conversatie rondom auteursrecht actief gestimuleerd. Het is bijvoorbeeld heel simpel om via Twitter contact te leggen met de makers zelf, net zo makkelijk is het om met voor- en tegenstanders van over de hele wereld de discussie aan te gaan. Elementen als taal, afkomst, status, leeftijd en expertise zijn daarbij van ondergeschikt belang, het gaat om de conversatie.

Inhoudelijk was het bekijken van ‘RIP: A Remix Manifesto’ zondermeer de moeite waard. Maar net zo fascinerend vond ik de perfect gevonden synergie tussen de oude en nieuwe media. Wat het mij persoonlijk bovendien heeft opgeleverd is de prettige constatering dat het eigenlijk nog best meevalt met mijn aandachtsspanne. Hoe zit het met de uwe, heeft u zonder kleerscheuren het eind van deze column gehaald?

Gerard